Ανακαλύφθηκε ο Infernogallus jamesi, ο πρώτος καρποφάγος δεινόσαυρος
Επιστήμονες ανακάλυψαν τον Infernogallus jamesi, έναν μικρόσωμο δεινόσαυρο που έζησε πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια και παρουσίαζε εξειδικευμένες ανατομικές προσαρμογές για τη συστηματική κατανάλωση φρούτων. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Nature Communications, αναδεικνύει τον μοναδικό μηχανισμό μάσησης του είδους, το οποίο εντοπίστηκε στον γεωλογικό σχηματισμό Hell Creek της Βόρειας Αμερικής.
Ένας μικρόσωμος δεινόσαυρος με ιδιαίτερες διατροφικές συνήθειες, που έζησε πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια, έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα για την παλαιοντολογία. Ο Infernogallus jamesi, ο οποίος έλαβε το παρατσούκλι «κότα της Κόλασης», αποτελεί τον πρώτο γνωστό μη πτηνό δεινόσαυρο με ανατομικές προσαρμογές που του επέτρεπαν να τρέφεται συστηματικά με φρούτα. Η ανακάλυψη δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026 στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications.
Χαρακτηριστικά και οικοσύστημα
Το όνομα του δεινοσαύρου προέρχεται από τον γεωλογικό σχηματισμό Hell Creek στη Βόρεια Αμερική, όπου εντοπίστηκαν τα απολιθώματά του. Ο συγκεκριμένος σχηματισμός εκτείνεται στις πολιτείες Montana, Wyoming, North Dakota και South Dakota. Ο Infernogallus είχε μέγεθος γαλοπούλας, με μήκος περίπου 1,5 μέτρο και βάρος που κυμαινόταν μεταξύ 11 και 12 κιλών. Ανήκε στην ομάδα των ωιραπτορόσαυρων, μια κατηγορία θηρόποδων δεινοσαύρων που συγγενεύουν με τα σημερινά πτηνά, ενώ, παρότι δεν υπάρχει βεβαιότητα για το αν το σώμα του καλυπτόταν από φτερά, οι επιστήμονες θεωρούν την πιθανότητα αυτή ιδιαίτερα ισχυρή.
Το προϊστορικό ζώο ζούσε σε ένα υποτροπικό παράκτιο οικοσύστημα με πλημμυρικές πεδιάδες, μοιραζόμενο το περιβάλλον του με γνωστά είδη όπως ο Tyrannosaurus rex, ο Triceratops και ο Ankylosaurus.
Εξειδικευμένη ανατομία για καρποφαγία
Η μελέτη των απολιθωμένων κρανιακών οστών, μέσω αξονικών τομογραφιών, αποκάλυψε έναν μοναδικό μηχανισμό μάσησης. Αν και το ζώο δεν διέθετε δόντια, η κατασκευή του ράμφους και των σιαγόνων του επέτρεπε την πολτοποίηση μαλακών φυτικών τροφών. Οι ερευνητές εντόπισαν τρία βασικά ανατομικά χαρακτηριστικά: μια διάταξη μυών που επέτρεπε κινήσεις μάσησης μπρος-πίσω, μια κινητή άρθρωση που διευκόλυνε την ολίσθηση της κάτω γνάθου προς τα εμπρός, και αυλακώσεις στο ράμφος για τον τεμαχισμό της τροφής.
Σύμφωνα με τον Gregory Funston, παλαιοντολόγο του Stony Brook University και επικεφαλής της μελέτης, ο συνδυασμός αυτών των χαρακτηριστικών δεν έχει καταγραφεί σε κανένα σύγχρονο ζώο, αν και επιμέρους προσαρμογές εμφανίζονται σε είδη όπως ο παπαγάλος-γύπας και οι πράσινες θαλάσσιες χελώνες. Η ανατομία αυτή επέτρεπε στον Infernogallus να επεξεργάζεται την τροφή του στο στόμα, σε αντίθεση με άλλα φυτοφάγα θηρόποδα που κατανάλωναν γαστρόλιθους (πέτρες) για να αλέθουν την τροφή στο πεπτικό τους σύστημα.
Σχέση με την εξέλιξη των φυτών
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι ο δεινόσαυρος κατανάλωνε σαρκώδεις καρπούς, όπως μούρα και δρύπες. Η ανακάλυψη παρέχει νέα στοιχεία για την εξάπλωση των αγγειόσπερμων ή ανθοφόρων φυτών, τα οποία είχαν εμφανιστεί 130-140 εκατομμύρια χρόνια πριν από την εποχή του Infernogallus. Ο Thomas Dudgeon, συν-συγγραφέας της μελέτης από το Royal Ontario Museum, σημειώνει ότι οι διατροφικές προσαρμογές αυτού του είδους ενδέχεται να εξελίχθηκαν παράλληλα με τη διαθεσιμότητα μεγαλύτερων και πιο σαρκωδών καρπών στα οικοσυστήματα της Κρητιδικής περιόδου.
Επιπλέον, οι ερευνητές εξετάζουν το ενδεχόμενο ο Infernogallus να διαδραμάτιζε ενεργό ρόλο στη διασπορά σπόρων, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στην εξάπλωση των φυτών της εποχής του.